سلام به همه دوستای خوبم

حال همتون امید وارم که خوب باشه

ببخشید اگه سر نزدم این ۱-۲ هفته ..... اما دلیل دارم و به خاطر همین دلیل که می خام وبلاگ

نویسی رو و کلا اینترنت رو بزارم کنار دوست خوبم R2 هم که به خدمت مقدس سربازی اعزام شده

و خلاصه اون هم نیست که بخاد وبلاگ رو بگردونه منم که مشکلات شخصی و همچنین کنکور باعث

شده که واسه مدتی همه چیز رو بزارم کنار و حسابی فکرم رو بزارم واسه کنکور خلاصه هر کسی

اگه خوبی و بدی از ما دیده به بزرگی و خوبیه خودش حلال بکنه

از دوستای جدیدی هم که باره اولشون بود که به وب سر میزدن ممنون هستم امید وارم بعد از کنکور با

یه پست عالی دوباره پیشتون بر گردم 

یه خواهش هم دارم که واسم دعا بکنید بتونم توی کنکور موفق بشم

تا یه چند صباح دیگه حق پشت و پناهتون باشه

به امید دیدار دوباره

M2 & R2

هیچکی از رفتن من غصه نخورد

هیچکی با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت

بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت

وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دل من می خواست تلافی بکنه

پس چشم هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نکه بارون نگرفت

هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود

اگه شب می رفتم و خورشید نبود

آسمان خوب میدونم  مهتابی بود

دمه رفتن کسی گفت سفر بخیر

که واسم غریب و ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من

همه آرزوهاش رو باخته بود

چهره هیچکسی پژمرده نبود

گل ها اما همه پژمرده بودن

کسایی که واسشان مهم بودن

همه شاید یه جوری مرده بودن

به سراغ من اگر می آیید

پشت هیچستانم .

پشت هیچستان جایی است .

پشت هیچستان رگ های هوا ، پر قاصدهایی است .

که خبر می آرند ، از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک.

روی شن ها هم ، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان ، چتر خواهش باز است :

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود ،

زنگ باران به صدا می آید .

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی ، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است .

به سراغ من اگر می آیید ،

نرم و آهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من .

سهراب سپهری

سجّاده ام کجا ست ؟

می خوا هم از همیشه ی این اضطراب برخیزم

این دل گرفتگی مداوم شاید ،

تاثیر سایه ی من است ،

که این سان گستاخ و سنگوار

بین خدا و دلم ایستاده ام .

سجّاده ام کجا ست ؟

یه ستاره توی آسمون هفتم

می زنه چشمک تلخو

می ره سوی عشقه تازه

یه زمینی وسط یه مشت نوشته

که بهش میگن ترانه

بازم یادگار اون رو

می بینه ... می گیره همش بهونه

اون ستاره توی آسمون هفتم

نمی بینه چشم این زمینیه خسته نفس رو

اون ستاره تو بودی همیشه مغرور

من زمینی ، خاکی و خسته فراموش